Pracownie rytmiki Archives - Pałac Młodzieży

Mikołajkowy weekend w Galerii Kaskada

Dział Organizacyjny- Monika — Tue, 09 Dec 2025 09:43:29 +0000

To był prawdziwy MIKOŁAJKOWY WEEKEND! W sobotę i niedzielę, uczestnicy pałacowych pracowni uświetnili Spotkania z Mikołajem na scenie w Galerii Kaskada!
Można było usłyszeć znane i lubiane zimowe oraz świąteczne piosenki w wykonaniu młodych artystów z Pałacu Młodzieży. Wielu klientów Galeria Kaskada dołączyło do wspólnego śpiewania dając się oczarować magii zbliżających się świąt!

Na scenie wystąpili uczestnicy:
✔️Pracowni Muzycznej „DoDeKa” / nauczyciel: Mariusz Zygmunt
✔️Pracowni Rozwoju Muzyczno-Ruchowego / nauczyciele: Iga Kamela i Marcin Kurylak
✔️Pracownia Emisji Głosu / nauczyciel: Adama Kuliś
✔️Pracowni Rytmiki/ nauczycielka: Barbara Marcinkowska – Boruszak
✔️Pracowni Wokalno-Estradowej/ nauczyciel: Dariusz Chmielewski

Dziękujemy młodym artystom i ich rodzicom za udział w wydarzeniu! Byliście wspaniali!

fot. Monika Wilczyńska i Iwona Sarnicka

Artykuł Mikołajkowy weekend w Galerii Kaskada pochodzi z serwisu Pałac Młodzieży.

Mikołajkowe występy w Kaskadzie

Dział Organizacyjny- Monika — Tue, 02 Dec 2025 09:25:44 +0000

Miło nam poinformować, że uczestnicy pałacowych pracowni uświetnią Mikołajkowy weekend na scenie w Galerii Kaskada! W sobotę i niedzielę (6 i 7 grudnia) od 14.00 do 16.00 i od 17.00 do 18.00 każdego dnia na klientów Galerii będzie czekał Mikołaj, z którym będzie można sobie zrobić zdjęcie. A już od godz. 13.00 usłyszycie znane i lubiane zimowe oraz świąteczne piosenki w wykonaniu młodych artystów z Pałacu Młodzieży.

Posłuchajcie ich koncertu i zaśpiewajcie z nimi. Poczujecie prawdziwie świąteczny klimat!

Dajcie się oczarować magii świąt w Kaskadzie!

Harmonogram występów grup z Pałacu Młodzieży:

13.00–13.20 Pracownia Muzyczna „DoDeKa” / nauczyciel: Mariusz Zygmunt
13.20–13.40 Pracownia Rozwoju Muzyczno-Ruchowego / nauczyciele: Iga Kamela i Marcin Kurylak
13.40–14.00 Pracownia Emisji Głosu / nauczyciel: Adama Kuliś
16.00–16.20 Pracownia Wokalno-Estradowa/ nauczyciel: Dariusz Chmielewski
16.20–16.40 Pracownia Rytmiki/ nauczycielka: Barbara Marcinkowska – Boruszak
16.40–17.00 Pracownia Wokalno-Estradowa/ nauczyciel: Dariusz Chmielewski

Artykuł Mikołajkowe występy w Kaskadzie pochodzi z serwisu Pałac Młodzieży.

Za nami „Casting” w Teatrze Letnim! | widowisko Jubileuszowe

Dział Organizacyjny- Monika — Tue, 17 Jun 2025 12:39:32 +0000

Ponad 400 osób z 19 pracowni wystąpiło w sobotę 14 czerwca w Teatrze Letnim w musicalu „Casting”. Autorem scenariusza i słów piosenek oraz reżyserem musicalu jest Pan Dariusz Chmielewski, nauczyciel i opiekun artystyczny Pracowni Wokalno-Estradowej Pałacu Młodzieży. Muzykę stworzył wspólnie z Maciejem Kiersznickim, producentem, wokalistą i właścicielem Rapido Studio.
Podczas wydarzenia świętowaliśmy Jubileusz, który w tym roku obchodzi nasza placówka. Dokładnie 7 listopada Pałac Młodzieży skończy 75 lat!

Za nami mnóstwo prób, spotkań, rozmów i ćwiczeń a zwieńczeniem tej pracy było sobotnie widowisko, w którym zgromadzona publiczność mogła obejrzeć na scenie utalentowanych uczestników Pałacu Młodzieży! Tytułowy CASTING był pretekstem do przekazania, że warto realizować swoje marzenia i pasje, a gdy się nie powiedzie próbować jeszcze raz!

„…każdy z nas kocha muzykę, każdy z nas jest wrażliwy na sztukę. Przecież to się czuje, tym żyjemy. Słychać to w śpiewie, widać to w tańcu, i ile radości nam to sprawia. Każdy z nas kocha muzykę, taniec, śpiew, malarstwo teatr. To wszystko jest w nas. Bez sztuki świat byłby szary i smutny.” – mówiła na zakończenie Julia, bohaterka musicalu, na co dzień uczestniczka Pracowni Wokalno-Estradowej.

Wierzymy, że publiczność dostrzegła tę miłość do sztuki w młodych artystach!

Po widowisku i krótkiej przerwie na scenie odbyły się występy artystyczne uczestników ośmiu pracowni Pałacu Młodzieży oraz tancerek z Państwowego Ogniska Baletowego.

Dziękujemy za obecność i mnóstwo ciepłych słów! Bądźcie z nami przez kolejne lata!

Obchody Jubileuszu 75-lecia Pałacu Młodzieży w 2025 roku otrzymały:

Patronat Honorowy Prezydenta Miasta Szczecin
Patronat Honorowy Zachodniopomorskiego Kuratora Oświaty.

Patronat Medialny nad wydarzeniem „Obchody Jubileuszu 75-lecia Pałacu Młodzieży” objęło Radio Szczecin.

Partnerem wydarzenia w Teatrze Letnim jest Szczecińska Agencja Artystyczna.
Wydarzenie wsparła Rada Rodziców Pałacu Młodzieży w Szczecinie.

zdjęcia: Iwona Sarnicka

Artykuł Za nami „Casting” w Teatrze Letnim! | widowisko Jubileuszowe pochodzi z serwisu Pałac Młodzieży.

C.U.D. III. Co Uszczęśliwia Dzieci? (8). Cudowne życie

Dział Organizacyjny- Monika — Mon, 17 Jun 2024 10:40:57 +0000

Witaj. To nasze ostatnie spotkanie z CUD-em na białej kartce. Za nami trzy edycje projektu, prawie 30 artykułów o nas samych i naszych dzieciach. Zapraszam Cię na ostatni CUDowny spacer. Przespacerujmy się raz jeszcze szukając właściwej drogi do wychowania szczęśliwego, świadomego siebie i kochającego życie człowieka. Pochodźmy po spokojnej, radosnej i prostej ścieżce „prozy życia” z jego stałym rytmem, spokojnym tonem i rytuałami, tak przecież potrzebnymi w budowaniu relacji, więzi i bezpiecznej przystani w naszych rodzinach. Życia autentycznego, szczerego i uważnego, gdzie każdy ma wgląd w drugiego człowieka i akceptuje go, takim jakim jest. Ja, Ty i każdy dorosły, mający wpływ na „małą głowę”, musi być świadomy tegoż oddziaływania. Wiedząc, jaką moc mają nasze słowa, czyny, gesty i głos. To jak słuchamy innych ludzi, co im mówimy o sobie i o nich. Czy to jest szczere? Czy to poza? Czy strach może przed sobą i światem? Jak mamy nauczyć dzieci mówić, to co czują, wyrażać siebie w świecie, nie bać się własnych myśli i uczuć? Tylko od nas samych to zależy. Od naszej postawy, mądrej asertywności, umiejętności komunikacji z drugim człowiekiem na zasadzie „JA” a nie „TY”. Wiem, że na szlaku wychowawczym na szczyt naszych celów towarzyszy nam często smutek, niepewność, bezradność, strach i lęk. Skąd się bierze? Z naszym myśli, potoku nieprzerwanych historii, które sami kreujemy i zazwyczaj jesteśmy beznadziejnymi reżyserami, bo kręcimy dramy, horrory i dreszczowce bez happy endu. Dlaczego tak się dzieje? Bo nikt nas nie nauczył metod i technik radzenia sobie z tsunami przepływającymi przez głowę i rozkładania na części pierwsze naszych uczuć. Czy ktoś poznał w szkole w naszych czasach techniki uwalniania tego, co nas więzi i blokuje? Chyba nie, skoro mierzymy się z taką, a nie inną rzeczywistością. Gdybyśmy urealniali, nie walczyli z okolicznościami, na które nie mamy wpływu to opuściło by nas zmęczenie. Poczulibyśmy ulgę nie tracąc sił, czasu i energii na próby zmieniania losu, który jest taki, jaki jest. Ta wiedza to dar, który pozwala skupić się na tym, co naprawdę ważne, bliskie nam i mające sens – na nas samych, i tych których kochamy. Gdy to zrozumiemy stworzymy przyjazną przestrzeń do rozwoju nie tylko naszym dzieciom ale nam samym. Uwolnijmy się od wszystkiego, co nam nie sprzyja, co sprawia ból i zabiera radość życia. By wiedzieć, co to jest musimy być w ciągłym kontakcie z sobą samym, ze swoją „bazą”. Wielu z nas, żyjąc nie swoim życiem nigdy nie pozna swojego prawdziwego oprogramowania. Ale ufam, że Ty, tak jak ja, chcesz poznać siebie. Jesteśmy tu tylko raz i to przez chwilę, więc raczej warto. Wiele razy w moim projekcie cytowałam mądrych ludzi, specjalistów w dziedzinach pedagogiki, psychologii i filozofii ale jest jeden cytat, mój ulubiony, bo nad wszystkie prosty, krótki i bardzo prawdziwy: „Dzieci nie robią tego co im mówimy, One robią to, co my robimy”. To słowa wybitnego duńskiego pedagoga i terapeuty rodzin Jespera Juula. Usiądźmy i zastanówmy się nad tym jednym zdaniem. Zamknijmy oczy i przenieśmy się do naszego dzieciństwa. Jak bardzo przypominamy swoich rodziców, do których często do tej pory czujemy stłumiony żal, czasem nawet gniew? Jak często słyszymy od bliskich i przyjaciół „zachowujesz się na swoja matka, lub ojciec” jak na to reagujemy? Czy tego samego chcemy dla swoich dzieci? Pozwólmy odejść tym obrazom i uczuciom. One już nie są nam do niczego potrzebne. Nam potrzeba TU i TERAZ, by cudownie żyć. Od teraz😊

Iga Kamela – Nauczyciel Pracowni Rozwoju Muzyczno-Ruchowego

Artykuł C.U.D. III. Co Uszczęśliwia Dzieci? (8). Cudowne życie pochodzi z serwisu Pałac Młodzieży.

C.U.D. III. Co Uszczęśliwia Dzieci? (7) – Wspólne odkrywanie świata

Dział Organizacyjny- Monika — Mon, 15 Apr 2024 10:08:04 +0000

Tworzenie sprzyjającego klimatu do odkrywania i poznawania świata, to postawa, która niewątpliwie uszczęśliwia nasze dzieci. Ciekawość poznawcza jest wpisana w naturę dziecka, więc wydawałoby się, że rozbudzanie jej nie powinno być dla nas trudnym zadaniem. Czyżby? My dorośli, często obrastamy w pancerze, przez które ciężko przebić się „wewnętrznemu dziecku”, które drzemie w każdym z nas. To „wewnętrzne dziecko”, gdy oddamy mu głos, pomoże towarzyszyć naszym dzieciom w odkrywaniu świata. To „ono” sprawia, że patrzymy na życie z perspektywy małego człowieka, identyfikujemy się z jego przeżyciami i mimochodem, dzięki powracającym wspomnieniom z dzieciństwa, stajemy się bardziej empatyczni, wrażliwsi, radośni, prawdziwsi i otwarci na potrzeby dzieci. Po co wracać do dzieciństwa, skoro jesteśmy „tu i teraz”? A jeśli nasze dzieciństwo wcale nie było takie fajne? Jeśli nie chcemy go przywoływać, bo budzi złe emocje, niepokój a czasem ból. Właśnie po to warto! By się z nim skonfrontować jako dorosły człowiek. Minęło sporo czasu, nabraliśmy dystansu, życiowej mądrości, mamy większą świadomość i dojrzałość emocjonalną, by wyjść na spotkanie sobie z dzieciństwa. Po co? By poczuć ulgę, by uwolnić się od niezagojonych ran, być może by wybaczyć sobie albo komuś? To trudna lecz skuteczna droga do zrozumienia
i pokochania samego siebie.

Dlaczego poświęcam czas naszemu dzieciństwu, podczas gdy mowa jest o naszych dzieciach, dlaczego to takie ważne? W moim przekonaniu nie wychowamy dobrze, jeśli nie będziemy żyć w zgodzie z własnym sobą. Autentyczność jest kluczem do serc naszych dzieci. Marzymy, by wyrosły One na mądrych, świadomych, dobrych, odważnych, zdrowych fizycznie i emocjonalnie oraz pełnych wiary we własne siły, dorosłych ludzi. By miały własne zdanie, potrafiły się odnaleźć w trudnych sytuacjach, miały ugruntowane priorytety i trwały system wartości, dążyły za marzeniami, realizowały cele i plany, umiały zadbać o siebie
i bliskich. By były spełnione i szczęśliwe. Szczęściu trzeba pomóc. Nic nie spadnie z nieba samo. Odkrywanie i poznawanie świata zacznijmy od siebie. Zapytajmy na ile jesteśmy
w stanie wspierać w tym nasze dzieci. Na co starcza nam sił i czasu, by autentycznie i z pełnym zaangażowaniem być z nimi. Jeśli zaganiamy swoje dzieci do aktywności, sami siedząc przed ekranem laptopa, komórki lub telewizora, to prędzej czy później obok nas na kanapie „uwije sobie gniazdo” nasze dziecko. Jeśli zapisujemy je na szereg zajęć dodatkowych a sami nie mamy zainteresowań i pasji, to w naszym dziecku prędzej czy później naturalna chęć doświadczania i poznawania ulotni się. Wybór należy do nas, na co jesteśmy w danej chwili gotowi. Czy to będzie spacer, wycieczka rowerowa, pójście do teatru, kina, na wystawę, gra planszowa, rysownie lub czytanie. Nieważne, dla dziecka najistotniejsza jest nasza obecność, interakcja, rozmowa, wymiana myśli, dotyk, przytulenie. Dziecko czuje się wtedy zrozumiane, akceptowane, potrzebne i kochane. Dziecku nie trzeba gwiazdkowych hoteli z saunami, basenami i leżakami. Jemu trzeba nas, z naszą pasją, energią
i prawdziwą chęcią bycia razem. Choćby to miał być park za rogiem, las czy jezioro w pobliżu. Wspólne odkrywanie świata pozwala nam poznawać siebie nawzajem, przeżywać przygody, zbierać doświadczenia i tworzyć wspomnienia. Tak w sposób naturalny i świadomy zbudujemy z naszymi dziećmi bliskość, zaufanie i przyjaźń.

Iga Kamela – Nauczyciel Pracowni Rozwoju Muzyczno-Ruchowego

Artykuł C.U.D. III. Co Uszczęśliwia Dzieci? (7) – Wspólne odkrywanie świata pochodzi z serwisu Pałac Młodzieży.

C.U.D. III Co Uszczęśliwia Dzieci? (6) – BRAK OCZEKIWAŃ

Dział Organizacyjny- Monika — Wed, 13 Mar 2024 13:35:19 +0000

Witaj. Czy jesteśmy świadomi czego i od kogo oczekujemy? Czy te oczekiwania, a konkretnie ich spełnienie, warunkują nasz dobrostan? Jak się nad tym zastanowimy, to odkryjemy, że oczekujemy cały czas. Na „salę oczekiwań” zapraszamy siebie, męża, partnera, dzieci, rodziców, krewnych, przyjaciół, znajomych, współpracowników a także nieznajomych. A czego my tak najczęściej od nich chcemy? Zazwyczaj nakarmienia swojego EGO, które ma nad nami władzę, jeśli wyłączymy świadomość. Dostajemy od niego tzw. Instrukcję Obsługi Rzeczywistości. My i tylko my wiemy najlepiej, co jest dobre dla naszych bliskich i co w jakiej sytuacji powinni zrobić. W trybie „ego” reżyserujemy im życie – planujemy, decydujemy, doradzamy, oceniamy, porównujemy, krytykujemy, wydajemy werdykty, manipulujemy, stawiamy warunki, dajemy lub odbieramy. Wydaje nam się, że oczekując od naszych dzieci, by realizowały naszą wizję życia ochronimy je przed jego złym wpływem i zapewnimy bezpieczeństwo. Jesteśmy dorośli, odpowiedzialni i potrafimy przewidywać, pragniemy więc oszczędzić naszym dzieciom rozczarowań. Taka postawa to niestety iluzja, ponieważ nie jesteśmy w stanie przewidzieć jutra, a co dopiero ogarnąć przyszłości.

Każdy z nas ma w sobie ukrytą potrzebę do układania i kontrolowania życia swoim dzieciom. Jakie to przynosi skutki? Zazwyczaj marne. Zderzamy się z rzeczywistością, której nie da się skonfigurować pod nasz program. Nasze dzieci stawiają opór, bo czują nasz oddech na plecach i jest im z tym ciężko i duszno. Pojawia się wtedy złość, gniew, frustracja, uwikłanie i wewnętrzne rozdarcie. Całą tą mieszankę wybuchową projektujemy na siebie na wzajem.
Niezgoda na bycie tu i teraz to ciągła ucieczka, która zaciera prawdziwy pejzaż życia. Pędząc po omacku, by realizować wyimaginowane oczekiwania, toniemy w natarczywym strumieniu własnych myśli i potykamy się o niesprzyjające nam warunki. Na szczęście można inaczej, wystarczy przestać oczekiwać. Od kogokolwiek. Najlepiej zacząć od siebie.

Zdaję sobie sprawę, że uwolnić samego siebie od ciężaru oczekiwań jest najtrudniej. Mamy go w sobie od dawna, precyzyjnie uszyty na naszą miarę „plecak”, spakowany najczęściej przez naszych rodziców. A w nim swój obraz złożony z dziesiątek tysięcy pikseli – oczekiwań, który choć przedstawia nas samych, nie jest naszym dziełem. Czas wziąć sprawy w swoje ręce i tworzyć na własnych zasadach. Wyrwać z pleców ciężki „egosystem”, wziąć kilka głębokich oddechów i przełączyć się na AKCEPTACJĘ. To wymaga siły, wiary i odwagi, ale przecież stać nas na to. Bo warto! Uwalniając się od źle pojętej odpowiedzialności za wybory i decyzje naszych dzieci dajemy im przestrzeń do eksperymentowania, poszukiwania, przeżywania świata po swojemu. Wzmacniamy w nich zaufanie do samego siebie, wiarę w swoje możliwości, uskrzydlamy ich potencjał. Świat nie zawsze nam sprzyja, bywa okrutny, niesprawiedliwy, raniący, zły i brutalny. Gdy odpuścimy „monitoring” nasze dzieci będą miały szansę konfrontować się również z kryzysowymi sytuacjami, poczują budzące się w nich wówczas mechanizmy i w przyszłości będą potrafiły je nazwać, zrozumieć i poradzić sobie w trudnych momentach życia. Czy to nie wystarczający powód by nie być splątanym w sieć oczekiwań? Albo momenty, w których nasze dziecko przychodzi do nas i szczerze mówi o swoich uczuciach, marzeniach, problemach, obawach i lękach… A my wtedy mamy możliwość słuchać i poznawać nasze dziecko, by lepiej je rozumieć. Akceptacja siebie, innych i całej rzeczywistości to droga do wolności i wewnętrznego spokoju. Zgoda na przyjmowanie rzeczywistości taką, jaka ona jest to najlepszy dar, jaki możemy ofiarować sobie i innym. Nasze dzieci będą nam wdzięczne za danie im szansy na doświadczanie świata samodzielnie. Będą wzrastać bez napięcia, lęku, stresu i niepokoju bo poczują, że są kochani za to, że po prostu są.

Iga Kamela – Nauczyciel Pracowni Rozwoju Muzyczno-Ruchowego

Artykuł C.U.D. III Co Uszczęśliwia Dzieci? (6) – BRAK OCZEKIWAŃ pochodzi z serwisu Pałac Młodzieży.