Oprócz Pracowni Kroju i Szycia, Pracowni Gospodarstwa Domowego, Pracowni Samochodowej, które opisałam we wcześniejszych postach, młodzież mogła nauczyć się budowy i naprawy sprzętu elektronicznego, programowania i obsługi komputerów, budowy modeli lotniczych, okrętowych i samochodowych, wykonywania zdjęć i filmów. Miała bowiem do dyspozycji nowoczesne maszyny, tokarki do obróbki drewna i metalu, aparaturę do zdalnego sterowania modelami, magnetowidy, kamerę video i komputery.

Pierwsza Pracownia Fotograficzna została otwarta w 1950 roku. Prowadzili ją panowie Jan Fajful i Tadeusz Krawczyk. W kolejnych latach
prowadzona była przez naszego długoletniego pracownika pana Leszka Łukaszewskiego. W jego pracowni uczestnicy mogli nauczyć się podstaw techniki fotografowania, obróbki materiałów czarno-białych, barwnych przeźroczy, a także filmów. Życzliwi instruktorzy pracowni chemii uczyli przyszłych fotografów korzystania z odpowiednich roztworów (takich jak wywoływacz, przerywacz czy utrwalacz i woda) potrzebnych do wykonania odbitek. Do pracowni mogli uczęszczać wszyscy, których interesowało rejestrowanie ciekawych, pałacowych wydarzeń czy piękno otaczającego świata przy pomocy aparatu fotograficznego czy kamery filmowej. Pracownia wyposażona była w aparaty fotograficzne, powiększalniki, kopiówki, ciemnię fotograficzną oraz inne potrzebne materiały. Dzięki uczestnikom tej pracowni pozostały dziesiątki fotografii i negatywów
z różnych uroczystości szkolnych, dokumentacja wielu pałacowych wydarzeń oraz pięknych wnętrz, co możemy ujrzeć na poniższych zdjęciach. Młodzież wykonywała również prace usługowe np. wykonywała zdjęcia do legitymacji.

W kolejnych latach pracownia zmieniła nazwę na Pracownię Fotografii i Filmu. Instruktorem w latach /1963-1970/ był pan Jerzy Berechowski.
Przyjmowani byli do niej uczniowie od klasy szóstej szkoły podstawowej, uczniowie szkół ponadpodstawowych, studenci oraz młodzież pracująca. Początkujący uczestnicy uczyli się samodzielnie wykonywać zdjęcia, starsi natomiast poznawali nowe techniki, doskonalili obróbkę laboratoryjną, wykonywali przeźrocza i wywoływali filmy, zarówno czarno-białe jak i kolorowe. Najlepsi z nich brali udział w ogólnopolskich i międzynarodowych konkursach fotograficznych zdobywając niejednokrotnie pierwsze miejsca np. w Moskwie podczas młodzieżowego konkursu fotograficznego.
W 1988 roku dzięki zakupionej kamerze video możliwe stało się rejestrowanie i dokumentowanie wszystkich wydarzeń organizowanych przez Pałac Młodzieży. Starsi członkowie klubu mieli w pracowni do dyspozycji kamery 8 i 16 mm, projektory oraz magnetofon, który służył im do przygotowania podkładu dźwiękowego w nakręcanych przez siebie filmach. Uczestnicy pod kierunkiem instruktora Eugeniusza Sołoduchy zmontowali m.in. film o pracy w Pałacu, film o Ośrodku Morskim oraz wykonali wszystkie zdjęcia do informatora wydanego z okazji 30-lecia Pałacu Młodzieży.
W kolejnych latach zajęcia w pracowni Fotografii i Filmu prowadzili: Lechosław Słomkowski /1970-1976/, Eugeniusz Sołoducha /1976-1991/
oraz Tadeusz Czerniawski /1991-1993/.

Po kilkuletniej przerwie pan Leszek Łukaszewski wrócił do Pałacu Młodzieży, ponieważ fascynowała go samodzielna praca z młodzieżą.
I tak w 1965 roku powstała Pracownia Radiotechniczna, która przez lata funkcjonowała jako Klub Młodych Elektroników. Kierownikiem klubu został nikt inny jak absolwent studiów z zakresu łączności pan Leszek. Przyjmowana młodzież od klasy siódmej szkoły podstawowej zapoznawała się podczas zajęć z tajnikami elektroniki, z techniką telewizyjną, akustyką, radiotechniką i materiałoznawstwem. Początkujący uczestnicy
poznawali budowę i sposób konserwacji elektrycznego sprzętu domowego, co cieszyło zapewne rodziców, wykonywali proste radioodbiorniki na jednym tranzystorze, by następnie uczyć się czytać schematy odbiorników radiowych i wzmacniaczy. Starsi natomiast uczestnicy budowali pod okiem swojego mistrza różnorakie urządzenia elektroniczne, wykonywali radioodbiorniki na czterech tranzystorach, aparaty i nadajniki do zdalnego sterowania modelami, wzmacniacze małej częstotliwości o mocy od 2 do 10 W, zabawki elektroniczne, przyrządy pomiarowe, generatory, przystawki do gitar i urządzenia iluminofoniczne/służące do sterowania oświetleniem w trzech kanałach, dla tonów niskich, średnich i wysokich, w takt muzyki/.
Wykonany sprzęt i urządzenia niejednokrotnie były prezentowane na wystawach prac technicznych. Wraz z rozwojem techniki uczestnicy mieli możliwość zapoznania się z nowoczesnymi urządzeniami elektronicznymi np. magnetowidem, kamerą TV, kolorowymi odbiornikami telewizyjnymi
i urządzeniami pomiarowymi sprzętu radiowo-telewizyjnego. W 1986 roku Klub Młodych Elektroników pod kierunkiem pana Leszka Łukaszewskiego został przekształcony w Pracownię Komputerową, ale o tym w osobnym rozdziale.

Jesteśmy dumni, że możemy kontynuować rozpoczęte dzieło i reagujemy na ówczesne potrzeby uczestników. Cieszymy się, że w czasach nowoczesnej technologii nadal istnieją w Pałacu Młodzieży pracownie, w których uczestnicy zajęć mogą być częścią nowej rewolucji cyfrowej
i nowej historii.
W Pracowni Fotografii cyfrowej i grafiki komputerowej pod kierunkiem pana Jarosława Wochowskiego uczestnicy zajęć mogą między innymi nauczyć się korzystać z wczesnych lustrzanek cyfrowych, stosować nieznaną dawniej technikę fotomontażu komputerowego oraz poznać język programowania Scratch oraz Python. Natomiast uczestnicy zajęć Pracowni Dziennikarskiej pod kierunkiem pani Iwony Gacparskiej uczą się współpracy z operatorem obrazu i przygotowania materiału dziennikarskiego do montażu, czego efektem są realizowane krótkie nagrania prezentujące codzienne funkcjonowanie Pałacu Młodzieży.

Tekst na podstawie materiałów archiwalnych oraz materiałów zgromadzonych przez dyrektora Zbigniewa Armadę opracowała: Izabela Ginett

Ważnym czynnikiem w życiu człowieka jest estetyczny wygląd. Tego jak należy się ubierać i jak podnieść poziom kultury życia codziennego można było się nauczyć w Pracowni Kroju i Szycia.
Przyjmowano do niej tylko dziewczęta począwszy od piątej klasy szkoły podstawowej, choć nie było nigdzie zastrzeżenia, że nie mogli do niej uczęszczać chłopcy. Nauka odbywała się systemem klubowym tzn. nie było podziału na grupy wiekowe ani stopnie zaawansowania. Obowiązkiem dziewczynek było uczestnictwo w zajęciach raz w tygodniu, lecz dzień ten mogły one dowolnie zmieniać. Najmłodsze uczestniczki zdobywały praktyczne wiadomości o krawiectwie, o kroju i szyciu strojów ludowych dla lalek, fartuszków, spódniczek oraz dziewczęcych bluzeczek.
Już od pierwszych zajęć dziewczęta uczyły się podstawowych szwów oraz prostych ściegów. Sporządzały również wykroje i poznawały budowę maszyny do szycia. W drugim roku pracy dziewczęta korzystając z maszyn dziewiarskich oraz maszyn do szycia samodzielnie wykonywały dowolne stroje. Zapoznawały się również z technologią włókien i uczyły się samodzielnego modelowania.

W ramach pracowni funkcjonowało koło rękodzieła artystycznego prowadzone w latach 1957-1971 przez panią Barbarę Karpowicz, w którym uczestniczki zdobywały kolejne umiejętności: śledziły pokazy mody, brały udział w wycieczkach do zakładów przemysłu odzieżowego, poznawały zasady dotyczące konserwacji maszyn do szycia. Mając do dyspozycji aktualnie obowiązujące żurnale śledziły najnowsze tendencje mody i zdobywały wiedzę z dziedziny kolorystyki i harmonii barw ucząc się łączenia kolorów. Poza fachową lekturą znajdującą się w starannie i funkcjonalnie wyposażonej pracowni dziewczęta miały do dyspozycji dwie maszyny dziewiarskie i siedem elektrycznych „Łuczników”.
Uwieńczeniem całorocznej pracy były organizowane pokazy mody. Okazją natomiast do zaprezentowania dorobku pracowni były organizowane raz do roku pokazy mody dla mieszkańców Szczecina, w których dziewczęta występowały w uszytych przez siebie strojach.

Zajęcia w pracowni prowadziły panie: Magdalena Strzemecka /1963-1968/, Wanda Krolopp /1968-1985/, Bernadeta Pogonowska /1985-1991/.
Koło rękodzieła artystycznego reaktywowano w latach 1984-1991, a prowadziła je wówczas pani Barbara Grodzińska.

Pracownia Gospodarstwa Domowego spełniała wiele funkcji. Nie tylko pełniła rolę wychowawczą ale stanowiła warsztat nauczania praktycznego, by w przyszłości młode pokolenia mogły wzorowo prowadzić gospodarstwa domowe. Uczestnikiem mógł zostać każdy kto miał zamiłowania do przyrządzania smakowitych dań oraz ich wzorowego podawania.
Uczęszczało do niej 120 dziewcząt i chłopców ze starszych klas szkół podstawowych i ponadpodstawowych. W pracowni znajdowała się nowoczesna kuchnia, w której skład wchodziły piecyki elektryczne, gazowe, rożen do pieczenia mięsa i drobiu oraz część, w której przygotowywano posiłki gdzie znajdował się zmechanizowany sprzęt domowy i cała masa urządzeń pomocniczych. Podczas zajęć młodzież uczyła się planowania i organizacji pracy w kuchni, układania jadłospisów, robienia zakupów, obsługi sprzętu gospodarstwa domowego, gotowania i pieczenia, przygotowywania posiłków, nakrywania do stołu i zachowania przy stole. Pewnego rodzaju egzaminem były organizowane przez uczestników specjalne przyjęcia dla rodziców.
Podczas drugiego roku pracy młodzież ponadto uczyła się organizowania udanych przyjęć okolicznościowych, imienin oraz innych spotkań towarzyskich. Najstarsze dziewczęta w kole klubowym pod okiem doświadczonej instruktorki eksperymentowały w pałacowej kuchni organizując życie towarzyskie dla innych pracowni oraz choinki noworoczne dla dzieci z Domów Dziecka. Przy pracowni dzięki pałacowej spółdzielni uczniowskiej powstała młodzieżowa kawiarenka, ciesząca się ogromnym powodzeniem zarówno wśród uczestników Pałacu Młodzieży jak i oczekujących na swoje pociechy rodziców.

Zajęcia w pracowni prowadzili: Blanca Kaźmierska /1968-1977/, Franciszka Filcek /1977-1987/, Barbara Bornejko /1987-1994/.

Czy dziś robimy wystarczająco dużo, by kształtować umiejętności niezbędne do samodzielnego życia i życia w rodzinie dzisiejszego pokolenia wychowanego w świecie nowoczesnych technologii, w którym dominuje głównie komputer?
Pamiętajmy, że technologia jest tylko narzędziem i żeby upewnić się, że jest dobrze wykorzystywana, musimy się zaangażować w życie naszych dzieci i uczyć je odpowiednich umiejętności i nawyków potrzebnych w codziennym życiu.
Zachęcam do przemyśleń.

Tekst na podstawie materiałów archiwalnych opracowała: Izabela Ginett

• 7 listopada 1955 roku Pałac obchodzi piątą rocznicę swojego istnienia.

Struktura organizacyjna znacznie się rozszerzyła. Zostały utworzone nowe pracownie: turystyki i krajoznawstwa oraz pracownia fizyki.
Powstał również międzyszkolny zespół pieśni i tańca liczący 160 uczestników, prowadzony przez ówczesnego wicedyrektora Filharmonii Szczecińskiej p. Mariana Lewandowskiego.
Uczestnicy Pałacu Młodzieży niejednokrotnie dawali powód do dumy swoim instruktorom sięgając po najwyższe laury, zdobywając najcenniejsze trofea. Ich sukcesy przynoszą również zaszczyt placówce.

• Od 1955 roku Pałac Młodzieży organizował tzw. „Drzwi Otwarte”. Aby zapoznać społeczeństwo Miasta Szczecina z bogatą ofertą zajęć oraz osiągnięciami uczestników wszystkich pracowni codziennie w godzinach od 15.00 do 18.00 można było zwiedzać wszystkie pracownie. Nauczyciele poszczególnych pracowni najlepiej wiedzieli jak rozbudzić zainteresowania dzieci i młodzieży oraz zachęcić młodzież do zapisania się na zajęcia. Po kilkunastu latach nazwę zmieniono na Dni Otwarte podczas, których przez kilka dni września można było zwiedzać pracownie, a zapisać się do Pałacu można było przez cały rok szkolny. Funkcjonowała ona do 2012 roku.
• Początkowo tzw. Oddział Imprez Turystycznych organizował kilka razy w roku wycieczki dla wszystkich chętnych uczestników pracowni Pałacu Młodzieży. Najczęściej młodzież wyjeżdżała do pobliskich zakładów produkcyjnych, zwiedzała zgodnie ze swoimi zainteresowaniami stanowiska pracy i linie wytwórcze, poznawała życie portu, stoczni i przedsiębiorstw gospodarki morskiej. Dużym powodzeniem cieszyły się również autokarowe eskapady do najciekawszych zakątków województwa /wówczas/ szczecińskiego.
  Natomiast najlepsi uczestnicy wyjeżdżali raz do roku na kilkudniowe wycieczki do innych województw np. do Warszawy, Łodzi czy Trójmiasta.
• Podczas ferii letnich i zimowych Pałac dla swoich najlepszych uczestników oraz uczniów szkół podstawowych i średnich, wyróżniających się nauką i pracą społeczną, organizował atrakcyjne formy wypoczynku w ciekawych rejonach Polski. Latem młodzież zabierała plecaki, namioty, sprzęt turystyczny i wyjeżdżała w Tatry, Sudety, Pieniny oraz Bieszczady na obozy wędrowne. Uczestnicy pracowni modelarskich brali udział w spływach kajakowych. Nie mniejszą popularnością cieszyły się również obozy pod namiotami organizowane przez harcerzy. Najmłodsi zaś i najmniej zahartowani w trudach pieszych wędrówek i spływów wyjeżdżali na kolonie do Piechowic /koło Jeleniej Góry/.
• Pierwszym kierownikiem pracowni turystycznej był pan Stefan Olszewski. Pracował w latach 1952-1964 oraz 1967-1968.
• 14 listopada 1956r. w Pałacu Młodzieży zorganizowano pierwszy Festiwal Muzyczny. Jego celem było wzbudzenie u młodzieży zamiłowania do muzyki pod hasłem „Młodzi akordeoniści i pianiści grają”. Zgłosiło się 19 pianistów i 9 akordeonistów. Laureaci i zdobywcy drugich miejsc wystąpili przed publicznością w sali teatralnej 25 listopada 1956 r. W czasie koncertu odbyła się uroczystość wręczenia nagród i dyplomów.
• W 1957 roku powstała Pracownia Samochodowa, której pierwszym i długoletnim instruktorem był pan Florian Sikorski. Młodzież uczęszczająca do tej pracowni przechodziła cztery kolejne stopnie wtajemniczenia. Najmłodsi w wieku 14-15 lat podczas pierwszego roku pracy zdobywali rowerowe prawo jazdy, uczyli się zasad ruchu drogowego oraz budowy najprostszych pojazdów mechanicznych. Pod okiem instruktora jeździli na motorowerach „KOMAR” oraz na zbudowanej przez starszych kolegów motorynce.
  Drugi stopień pracy polegał na zdobyciu motocyklowego prawa jazdy oraz na udziale w szkoleniu na motocyklowych i motorowerowych zawodach sprawnościowych „O Biały Kask”. Podczas kolejnego roku chłopcy i dziewczęta w wieku 17 lat mogli ukończyć kurs samochodowy, a po zdanym egzaminie otrzymać amatorskie prawo jazdy kat. B. Na kursie samochodowym młodzież posiadała do dyspozycji dwa samochody Fiat 126p oraz jeden samochód FSO 1500. Do kółka klubowego należeli najzdolniejsi uczestnicy pracowni, którzy przeszli poprzednie stopnie. Brali oni udział w rajdach turystycznych, motocyklowych, zbudowali motorynkę, trzy gokarty, samochód młodzieżowy, amfibię oraz przebudowali dwa motocykle WFM na rajdowe.
  Kierownikami pracowni w kolejnych latach byli: Walenty Nasarzewski /1960-1972/, Franciszek Kandulski /1971-1973/ i /1977-1990/ oraz Antoni Witek /1973-1977/. Pracownia funkcjonowała do 1990 roku i wychowała wielu kierowców amatorów.

Tekst na podstawie materiałów archiwalnych opracowała: Izabela Ginett

• W latach 1954/1955 Dział Artystyczny posiadał 9 pracowni w tym 3 pracownie usługowe: pracownię scenografii, pracownię krawiecką oraz pracownię konserwacji instrumentów muzycznych.
• Powstają Wieczory Muzyczne, które mają na celu zapoznanie dzieci i młodzieży z utworami najwybitniejszych kompozytorów.
• W 1953 roku powstaje Klub Młodych Filatelistów pod kierunkiem p. Zygmunta Kowalskiego.
• W latach 1954/1955 pod kierunkiem p. Stanisława Bielawnego młodzi filateliści przygotowali wystawę, która była przeglądem wydań znaczków Poczty Polskiej ostatniego dziesięciolecia.
• Pierwszy silnik o napędzie odrzutowym został zastosowany w modelu wykonanym w pracowni modelarstwa lotniczego pod kierunkiem instruktora p. Wiesława Kurasza.
• Rok szkolny 1955/1956 to sukcesy młodych plastyków, których rysunki zostały nagrodzone na Międzynarodowym Konkursie Rysunków Dziecięcych w New Dehli, a stamtąd zostały przesłane na konkurs w Australii.

  Tekst na podstawie materiałów archiwalnych opracowała: Izabela Ginett

  

• Dział Nauki posiadał: pracownię chemii, geografii, biologii, historii, zoologii, agrobiologii, matematyczno-fizyczną oraz ogród zoologii i
  miczurinowski (nazwa pochodzi od rosyjskiego hodowcy i sadownika Iwana Miczurina znanego ze swych doświadczeń z zakresu krzyżowania roślin).
• Dział Techniki posiadał: pracownię fotograficzną, samochodową, szkutniczą, modelarstwa szkutniczego, modelarstwa lotniczego oraz pracownię teleradiotechniczną.
• Dział Artystyczny posiadał: oddział muzyki i śpiewu z zespołami gry na akordeonie, instrumentach dętych, smyczkowych i szarpanych, oddział
  teatru z choreografią, pracownię sztuk plastycznych i pracownię rękodzielniczą.
• Dział polityczno-masowy posiadał: gabinet harcerski, gabinet imprez masowych, gabinet propagandy i popularyzacji przy Pałacu Młodzieży, Klub
  korespondentów szkolnych, oddział sportu z sekcjami sportów: wodnych, szermierczą, strzelecką lekkoatletyczną i szachową.
• Biblioteka posiadała: wypożyczalnię, czytelnię młodzieżową oraz czytelnię naukową z konsultantem.

Dyrektorem Pałacu Młodzieży w tym okresie był pan Czesław Dejnarowicz.

Tekst na podstawie materiałów dyrektora Zbigniewa Armady oraz pani Marii Kwiatkowskiej i Barbary Szulczewskiej opracowała: Izabela Ginett

Placówka powstała 7 listopada 1950 r. z inicjatywy Towarzystwa Przyjaciół Dzieci, otrzymując nazwę Pałac Dziecka. Pierwszym dyrektorem Pałacu Młodzieży był pan Mieczysław Kłos.

Serdeczne podziękowania dla pana Michała Dębowskiego – Miejskiego Konserwatora Zabytków oraz pana Macieja Słomińskiego- Historyka Sztuki za zdigitalizowanie kronik.

Ciekawostki:

• 22 lipca 1952 roku odbyło się uroczyste otwarcie przystani kajakowej na Rusałce.
• 7 listopada 1952 roku odbyła się uroczystość nadania imienia. Pałac Dziecka zmienia nazwę na Pałac Młodzieży.

opracowała: Izabela Ginett